domingo, 29 de noviembre de 2009

Our first Thanksgiving Day

Nuestro primer dia de acción de gracias. In jus two words....AWE-SOME!!!! Una parella de suissos i nosaltres cuinant el típic "turkey" americà, quina por!!!

Encara que allà no se celebri aquesta diada el sensei de la cuina us farà una pràctica guia per si voleu fer un gall dindi per Nadal....no és ràpid però sí molt fàcil i bo.

Primero y antes que nada necesitas THE TURKEY. Compramos uno pequeñito....vamos uno de unos 10 pounds, que vendrían a ser como unos 5 kg de pavo. Que conste que éramos 4 personas...eh!!!

Segons alguns consells dels americans això és poc, però ja us dic jo que per tema menjar no se'ls hi ha de fer MAI cas!!!


Ok...soy un pavo jovencito y estoy listo para pasar un poco de calor durante un buen rato!!!!

Que aixequi la mà qui ara mateix no hagi pensat amb el capítol de Mr. Bean i el seu cap dins del "pavo"...je,je,je....

Esto fue antes de poner el pavo en el horno. Ya nos habían avisado que tardaría un buen rato, más concretamente tuvimos el pavo unas 4 horas y media dentro del horno. Estos americanos no son muy dados a cocinar y lo compran todo preparado. Pero nosotros queríamos hacer una Thanksgiving Day como DIOS MANDA!!! Así que pasamos un par de horitas en la cocina para preparar todo de manera "casolana"...je,je!!!
Véase a continuación el secreto del pavo....se le inyecta el ingrediente secreto y sale un pavo que te chupas los dedos!!! No os lo creais...le íbamos inyectando toda la grasilla y el caldo que va soltando el pavo mientras se cocina. Esto no lo hace todo el mundo...pero claro, con lo cocinillas que somos...

Marta rápido...3 ml de adrenalina...este pollo lo resucito como sea!!!

Y nada, que después de 3 horas de horno "fue cogiendo colorcillo". El cachirulo que lleva incrustiado el pavo en el muslo es un termómetro. Sí sí...como lo véis. Esta gente tiene aparatos de todo tipo para cocinar el pavo. Así sabes la temperatura interna del bicho y sabes si está hecho o no.

Que això no és ser pijo!!! Sinó PRÀCTIC!! Que consti que el termòmetre no el vam comprar nosaltres però va bé. Ja que es fa es fa bé, no??


Et voilà... después de más de 4 horas de horno...el resultado fué: no hacen falta palabras. Lástima que al blog no se le puedan añadir olores....mmmmmm!!!!!!!

Si..el resultado es como un puñetero pollo a l'ast....yo definitivamente prefiero el pollo!!!!

Ei gente!!! No os penséis que los americanos sólo se comen el pavo...NO!!! Mientras se cocina el susodicho en el horno, vas cocinando el resto de cosas.
Jo crec que això ningú no ho ha dubtat en cap moment...je,je,je

El "stuffing" que vendría a ser el relleno, pero no se pq "cojones" lo ponen fuera!!!???? Hicimos 2 tipos, uno con castañas y nueces, y el otro con apio y manzana. Creo que fué lo mejor!!! Estaban buenísimos.

Som uns "gooooldus". Resumen: the stuffing (pan con huevo, leche, castañas, manzana y apio...todo esto aderezado con el "suquillo" grasiento del pavo para darle saborcito!!).
También hicimos puré de patatas, la salsa de "cranberries" y un tipo de patata parecida al boniato con canela y pimientón.

Turkey, stuffing, smashed potatoes, sweet potatoes with cinnamon and paprika, cranberries sauce,
gravy and a Pinot-noir wine...of course!!!


No...no us penseu que ens ho vam acabar tot!
Amb totes les restes podrem menjar alguna dia d'aquesta setmana...je,je,je

S'ha de dir que tot aquest menjar va estar acompanyat "of course" d'uns bons vinets de California....això sí que es va acabar ;-).

Tot i el nostre gran èxit culinari, crec que no compartim l'entusiasme de tots els americans per menjar-se el "turkey" i acabar tips a rebentar durant aquest dia. Per ells però és un dels dies més importants de l'any ja que (apart de menjar moooolt) es reuneixen amb tota la família.

domingo, 15 de noviembre de 2009

Stanford vs Oregon

Como buenos americanos, no podíamos faltar a la cita obligada del AMERICAN FOOTBALL. Això és perquè veieu com n'estem d'adaptats...ja,ja,ja

Pues nada, después del BRUNCH que nos pegamos (almuerzo a la americana!!) y del que salimos rodando (per si de cas en agafava una hipoglucèmia durant el partit) , nos fuimos al super partidazo entre Stanford y Oregon.

Que empieze el partido!!!

Nosotros los fans número 1 de Stanford, en la Red Zone, que está reservada a los estudiantes de la universidad para que animen al equipo. Como se puede comprobar en la foto, dos jóvenes universitarios de primer año animan al equipo...je je!! (el de les ulleres de sol i la noia, eh!!! ;-))

Camiseta roja para animar al equipo....GO, GO, STANFORD!!!

Las animadoras que no falten, claro!!! Pero para decepción de algunos....no eran lo que se esperaba. Un poquito demasido jóvenes.... (no es pot tenir tot en aquesta vida...)

Yuuupiiii que bien me lo paso....

Por si no sabes que tienes que animar....ellas te lo recuerdan...

I es clar, com no sàpigues anglès estàs del tot perdut...

Vamos al partido que es lo emocionante. Hay que decir que pensábamos que iba a ser más aburrido, pero todo lo contrario. El ambiente hace mucho, y el juego, aunque no conocemos todas las reglas, es bastante divertido ver como 11 animales (porque son unas bestias pardas!!!) corren y se placan para coger el "melón".... Si et cau un tiu d'aquest a sobre et deixa planxat...

prrrrrrrrrrr....uf!! perdón, ayer cené judias...y ya se sabe!!!!

coño Kevin Paco...donde te has metio que te tengo que pasá el "melón"....

a la cargaaaa!!!!!

resultado: unos cuantos moratones, huesos rotos y dientes de menos....

Piló, piló....

Manolo me han quitao las flores que tenia pa mi Manoli...

Estos también tienen barriguita...a ver si os pensais que todos están super fibrados y tienen músculos de acero...pues no!!!

Ara ja sabeu perquè no va guanyar Oregon....

Pues chicos...a ver que cojones hacemos para remontar el partido....alguna idea!!??

Però mireu, mireu quins culets més fibrats (alguns, és clar...)

El partit va acabar molt bé per Stanford i tots el fans van baixar al camp, i nosaltres tot darrera, és clar, on vam poder veure més d'aprop totes aquelles bèsties pardes. Quanta hormona que s'han de pendre per arribar a tenir aquell tamany!!!

sábado, 7 de noviembre de 2009

Halloween (Pumpkin carving & Trick or treating)

Halloween als Estats Units (o almenys a Califòrnia) és sinònim de carbasses, moltes carbasses. N'hi ha per tot arreu!!! I és clar, no podiem ser menys i també vam fer el típic "pumpkin carving". A sota teniu detallat el protocol de com fer-ho (amb baixa resolució....però es pot veure el procés). Jo en vaig triar una de petita perquè era la primera vegada i l'havia de portar en bici. No era plan d'anar amb una carbassa de 6 kilos a dintre la motxilla, no?


Encara no he acabat d'entendre perquè els hi agrada tant fer això. Com veureu el resultat és xul·líssim però et passes 3 hores buidant la carbassa!! Cal?? Però mireu, mireu l'abans i el després...oi que és impressionant...La meva era la petita del mig..no està mal per ser la primera vegada, oi?
Yo no haré ningún comentario....esta es la investigación que se hace en este país. Ah, vale. Ya lo pillo. Marta le pone luces a los ratones, y pa'l caso es lo mismo con la Ruperta. Le metemos un tajo y le endiñamos una vela por el culo pa que de luz...Si Señó!!! Esto es cencia y de la wüena!!!!


El antes....no sembla molt enllà, ho reconec..


I el después....oi que fan patxoca!!

Quina por entrar a casa, no??

Lo más destacado e interesante de Halloween es el tema disfraces. Lo sentimos pero no tenemos fotos....sorry!!! Pero como bien nos dijo nuestra amiga Pilar, y luego pudimos comprobar: en Halloween los hombres aprovechan para disfrazarse de mujeres, y la mujeres de putas. (que nadie se ofenda, eh!!!)

En resumen: Halloween=chicas disfrazadas de enfermera sexy, de india sexy, de cowboy sexy....me encanta esta fiesta!!!!
PD= Ja us dic jo que no totes les que anaven de sexy ho eren de debò, n'hi havia unes quantes "d'emorcillades" dintre de les mini disfresses.
PD2= I com que vivim a "Melrose Place" no vam tenir cap nen que ens vingués a fer el trick or treating...quina decepció....;-)